In de dagen voorafgaand aan de bevalling verliepen rustig. Zaterdagmiddag hebben we de kamer leeggehaald en weer omgetoverd tot pupkamer. Alles schoon en daarna de werpkist erin. Altijd weer een hele verhuizing, want de benches van de honden gaan dan naar de woonkamer, zodat straks de pupkamer ook echt alleen voor Kona en pups is.

Maandagmiddag was Kona al wat onrustiger. Ik had op de camera vanuit het werk gezien dat ze veel aan het graven was in de kist. Gelukkig had ik geen volledige werkdag, omdat onze fantastiche gastouder van Elynn helaas ziek was. Hierdoor pasten mijn ouders ’s ochtends op haar en zou ik ’s middags thuis zijn. 
Kona moest ook vaak naar buiten om te plassen en te poepen, iets wat teven vaak doen voor een naderende bevalling.

Rond 22 uur maakten we toch de plannen om maar op bed te gaan. Het klapbed lijkt met ieder nest steeds wat minder comfortabel te gaan liggen haha. Maar aan slapen kwam ik toch niet toe, Kona wilde vaak naar buiten en veel hijgen en graven.

Iets na half 2 hoorde ik dan de eerste perswee. Ik ben toen van mijn bed naar een stoel verhuisd vlak bij de werpkist, om zo een oogje in het zeil te houden. De vorige keer beviel Kona in een rap tempo en zat ik er veelal voor de sier bij. Maar je weet maar nooit, dus we zitten altijd paraat.

Om 01: 50 uur werd na een klein half uur persen het eerste pupje geboren! Een flinke teef van 466 gram en ze heeft het roze bandje gekregen. 
We weten nooit hoeveel pups er geboren gaan worden. Met de echo krijgen we altijd wel een indicatie, alleen een echo is koffiedik kijken en tot op heden zijn het er eigenlijk altijd meer geweest dan wat we op de echo gezien hebben. Echter tot aan 40 dagen in de dracht, kunnen vruchtjes ook nog weer geresorbeerd worden door het moederlichaam. Mocht er toch iets fout gaan in de ontwikkeling van de foetus. Een prachtige manier om zo de rest van het nest te beschermen, maar daardoor is een echo rond de 28-35 dagen meer een indicatie en geen definitieve vaststelling.
De vorige keer droeg Kona 8 pups, maar waren de gewichten wel iets lager dan dat ze nu zijn. Ze was wel wat dikker naar ons idee, maargoed met dit soort gewichten als de eerste pup, is het maar echt afwachten hoeveel het gaan zijn.

Lang hebben we niet hoeven wachten, want om 02:26 uur kwam daar de volgende al! Ditmaal een reutje en hij weegt 440 gram en heeft het blauwe bandje gekregen. We wisten het toen nog niet, maar hij zal uiteindelijk de lichtste van het nest zijn. Bij Kona haar vorige nestje was de zwaarste 440 gram, dus dit beloofd wat!

Kona besluit voor een korte pauze en om 04:21 uur wordt er weer een pupje geboren. Een teefje met een geboortegewicht van 456 gram. Zij heeft van ons het gele bandje gekregen.
Lang bleven ze niet met z’n drieën, want een ruime 20 minuten later kwam om 04:45 uur nogmaals een teefje ter wereld. Zij weegt 458 gram en heeft het oranje bandje gekregen.

Daarna was het weer even rustig, maar kwam om precies 06:00 uur het tweede reutje ter wereld. hij weegt 472 gram en heeft van ons het groene bandje gekregen.
Om 07:17 uur komt wederom een reutje ter wereld, net 2 gram zwaarder dan zijn broer die een uur eerder is geboren. Hij weegt dus 474 gram en heeft het rode bandje gekregen.

Inmiddels waren Bas en Elynn ook ontwaakt en konden ze aanschouwen dat we inmiddels 6 pups rijker waren! En de stand? Die gaat gelijk op met 3 reutjes en 3 teefjes.

Ik kon aan Kona zien en aan haar buik te voelen dacht ik wel dat er mogelijk nog 1 of 2 pups in haar zouden zitten. In dit tempo hoopte ik dat we voor 10 uur klaar zouden zijn. De boel verschonen, Kona douchen en dan zelf op de bank ook nog wat uurtjes slaap inhalen.

Maar Kona besloot anders en viel in slaap. Ze was na een middag en avond spoken en al vroeg in de nacht te bevallen wel moe geworden.

Mijn planning, ofja hoop op, ging compleet overboord, want pas tegen 12 uur kwam er weer wat serieuze weeën activiteit op gang. In de uren ervoor had Kona heel zo nu en dan een paar persweeën, maar deze zijn anders dan als er een pup in het geboortekanaal zit. Ook de frequentie met hoe vaak ze komen is anders. Nu was er eens in de 15 à 20 minuten iets te zien, maar daarna dus ook een hele poos niets. Zolang Kona rustig en in controle is, maak ik mij ook niet druk. Ik herken dit namelijk maar al te goed van Hydra. Gevoelsmatig schuiven ze dan de pups die ver achterin de baarmoederhoorns zitten op naar voren. 

In ieder geval leek Kona rond 12 uur de bevalling serieus te willen hervatten en kwamen de persweeën wat sneller na elkaar. Net als met de andere pups ging ze wel met enige regelmaat even verliggen of staan. Dat kan ervoor zorgen dat een pup, als die nog niet ver genoeg in het geboortekanaal zit, weer terug glijdt. Ze moeten namelijk een soort heuveltje over. Even naar buiten, plassen en stukje achterhuis lopen wil soms ook wonderen doen, maar helaas gaf het geen resultaat. Na een half uur flink werken, ben ik haar eens gaan opvoelen. Ze leek namelijk wel de persweeën te hebben die je ziet als ze een pup in het geboortekanaal heeft zitten, maar het koste haar wel flink veel moeite. Maar op het moment dat ik wilde gaan opvoelen ging ze staan en zoals ik toen al beetje vermoedde, geen pup te voelen. Om Kona even te gaan helpen, heb ik haar rond 12:35 uur een oxytocine injectie gegeven. Op die manier zouden de persweeën nog wat krachtiger worden en hopelijk zou dat ervoor zorgen dat deze pup, hopelijk levend, het levenslicht ziet.

Gelukkig werkt de injectie binnen 5 minuten. Maar ook met de injectie kostte het Kona echt veel moeite, maar na een paar spannende minuten kwam om 12:48 eindelijk een pupje ter wereld. In stuit, wat vrij normaal is voor honden (hij was ook zeker niet de enige in het nest) en toen hij eruit floepte dacht ik heel even, als hij maar leeft! Kona ging direct de pup van zijn vliezen ontdoen, terwijl ik probeer zijn neusje en bekje vrij te krijgen van alle vloeistoffen. Gelukkig hij leeft! Maar net als met meneer rood, hebben we hem wel even extra gestimuleerd door hem even flink te wrijven met een handdoek. Ik wordt altijd heel blij als ze dan een kreet doen! Hij weegt 480 gram en heeft van ons het paarse bandje gekregen.

Iets minder dan een half uur later kwam om 13:15 uur het laatste pupje ter wereld. En om de balans te behouden uiteraard een teefje, net als grote broer die vlak voor haar geboren werd, 480 gram en heeft het lila bandje gekregen.

Bas was gelukkig ’s middags even thuis gekomen om te kijken hoe het ging. Normaal heeft hij de dinsdagochtend vrij, maar vandaag had hij een overleg in de ochtend en zou dan later beginnen aan de avonddienst.
Daardoor kon ik wel even 3 kwartier op de bank liggen, even kortstondig bijtanken.

Om half 3 heb ik Kona haar buik aan de buitenkant gevoeld en had ik niet het idee dat er nog iets verstopt zou zitten. Ter opschoning van de baarmoeder geven wij altijd een injectie oxytocine. Die zorgt ervoor dat de baarmoeder opschoont, goed samentrekt en eventuele bloedingen van de wonden die achterblijven waar de placenta’s hebben gezeten worden dicht geduwd. Als er dan nog iets in zit, denk aan een achtergebleven placenta of stiekem een pup, dan krijgen ze binnen 5 minuten persweeën. Komt er geen reactie, dan weten wij vrijwel zeker dat ze leeg is.

Om kwart voor 3 heb ik Kona mee in de douche genomen om haar achterkant met warm water te spoelen. Zoals je kan zien op de foto’s, is bevallen niet een hele schone aangelegenheid. De teven knappen er altijd zienderogen van op en op die manier kunnen we ook goed zien hoeveel ze nog vloeien. Dit ritueel doen we iedere avond bij het verschonen van de werpkist zolang het nodig is. Zo kunnen we het goed blijven monitoren.

Terwijl ik dus in de douche met Kona ben, is Bas bezig de werpkist te verschonen. Het vieze vetbed eruit, sopje door de werpkist. Goed nadrogen met een handdoek en schone vetbed erin. Ondertussen vertoeven de pups even in een box met z’n allen onder het strenge toeziende ogen van Elynn.

Nadat Kona weer schoon is en de werpkist weer aangekleed en wel, liggen Kona en pups tevreden met z’n allen in de werpkist.

Net op tijd, want Bas moest daarna toch echt naar het werk vertrekken. Maar Elynn en ik hebben nog de hele avond naar het kleine grut kunnen kijken, al dan niet met hele kleine ogen haha.