Ja waar begin ik dan, wat een week was dit.. Het begon direct de woensdag nadat de pups 1 week oud waren geworden.

Het ging tot op heden heel goed met Kona. Eten, drinken, actief en speels, geen koorts, buik enigszins soepel wat normaal is, pups goed verzorgen en die kwamen ook goed aan. Ook het nabloeden was al aardig geminderd. Vorige keer was dat binnen anderhalve week al klaar bij Kona, dus ook nu leek het die kant op te gaan. Sommige teven blijven weken navloeien, dat verschilt per hond en per keer.

Dit veranderde woensdagochtend. We waren al vroeg van bed toen ik ineens bij Kona een druppel melkbruinige afscheiding zag liggen. Gelijk temperatuur gemeten maar die zat nog binnen de normaalwaardes, namelijk 38,7. Alles tussen de 37,5 en de 39,0 wordt als normaal gezien en teven na de bevalling mogen gerust iets daarboven zitten. Dus daar was niets geks aan. Ook vertoonde ze geen abnormaal gedrag, at ze goed haar eten op en werden de pups prima verzorgt.

Het zat mij niet lekker, dus direct om 8 uur gebeld of we die ochtend nog langs konden komen. Om half 9 heb ik Elynn naar de peuterspeelzaal gebracht en heb ik Kona thuis opgehaald. We hadden om kwart over 9 de afspraak en ook de dierenarts zag zo op het eerste oog een gezonde, fitte moederhond. Haar temperatuur was echter in 2 uur tijd van 38,7 naar 39,8 gegaan, wat verontrustend was. Maar toen door het temperaturen ook nog een flinke plas van dezelfde afscheiding uit haar viel gingen alle alarmbellen af. Er is direct een echo gemaakt, maar het is heel lastig in te schatten wat je daarop ziet. Ja er is nog een grote baarmoeder zichtbaar, ze is immers net de week ervoor bevallen. Je kon ook zien dat er wat in de baarmoeder zat, maar of dat het normale is of juist een infectie kan vanaf de buitenkant niet beoordeeld worden.

Er zijn dan 2 opties om te behandelen, de eerste keus was een operatie waarbij de baarmoeder verwijderd wordt (en direct ook de eierstokken) en op die manier de infectie direct te verwijderen uit het lijf. Risico is natuurlijk die van een operatie, hoe komt ze uit de narcose en hoe gaat de melkproductie zich houden.

De andere optie was om haar te behandelen met Alizin (abortusspuiten) om de baarmoeder te legen en langdurig antibiotica en nsaid voor te schrijven. In dat geval kan je de baarmoeder behouden, maar afhankelijk van de ernst van de infectie (die we op dat moment nog niet konden inschatten) zou dat een langdurig traject worden. Met de kans dat het alsnog uit kon monden in een operatie. Buiten het feit dat je dan een moederhond langdurig moet behandelen met medicatie, wat ook voor haar heel zwaar kan zijn.

Uiteindelijk hebben wij voor Kona haar welzijn gekozen en was de operatie de beste keus.

’s Middags om 2 uur was ik weer met Kona bij de dierenarts voor de operatie. Zo kon ze tussen beide afspraken dus nog mooi haar pups voeden, want die zouden het ’s middags toch heel even zonder hun moeder moeten doen.

Via een infuus was ze met Propofol echt in 5 à 10 seconden onder zeil en nadat ze haar hadden geschoren ben ik naar de wachtkamer gegaan. Als voormalig paravet wil je er het liefst bij zijn, maar Kona haar welzijn is belangrijker en ik wil dat ze zich volledig op haar moeten kunnen richten. Na een uur werd ik eindelijk opgehaald, dat waren een lange 60 minuten kan ik je vertellen.. En ik heb mij in dat uur zo vaak afgevraagd, had ik dit eerder kunnen zien aankomen? Zou er toch iets achter zijn gebleven, een overleden pup of toch een placenta? Het was een vermoeiende nacht die van de bevalling, had ik toch iets gemist?

Gelukkig kon ik dat schuldgevoel heel snel aan de kant zetten. Er was niets achter gebleven. De baarmoeder zag er uitstekend uit voor de termijn na bevalling. Er bleken op de placenta plekken een aantal flinke stolsels te zitten, maar dat is ook de bedoeling, anders zou Kona dood zijn gebloed na de bevalling. Mogelijk hebben we die stolsels ook op de echo gezien. Het was ook dus geen met pus gevulde baarmoeder. Ja er leek wel iets van een beginnende ontsteking aanwezig, maar deze was nog maar aan het begin van wat heel veel erger had kunnen zijn. Waren we 48 uur later geweest, hadden we waarschijnlijk een veel ziekere moederhond gehad en een baarmoeder die wel met pus gevuld zou zijn. 

Gelukkig waren we er zo enorm vroeg bij. Kona lag 2,5 uur na de start van de operatie alweer tussen haar pups. Flink groggy dat wel, maar ze lag er weer en de pups hadden echt wel zin een slok. 

’s Avonds was ze gelukkig alweer stuk alerter. De bleken de pups prima te zijn aangekomen, de dag erna was er duidelijk een dip te zien. 5 van de 8 waren niet aangekomen of zelfs een beetje afgevallen. Dit is gelukkig weer hersteld in de dagen erna. De meeste pups hadden niet hun geboortegewicht verdubbeld binnen 10 dagen, maar dat is gezien de omstandigheden niet heel gek. Ze komen weer aan en dat is het allerbelangrijkste.

Ondertussen zijn de pups dus 2 weken oud en gaat Kona haar herstel voorspoedig. Zij eet op dit moment 2 kg Energique puppyvlees weg verdeeld over 4 maaltijden per dag. 
De pups groeien gestaag door. Misschien niet zo hard als in het begin, maar ze groeien, doen het goed en zijn tevreden. De oogjes gingen langzaam aan halverwege de week steeds wat meer open. Het zal niet lang duren of dan gaan de oortjes ook open!

De gewichten op 2 weken leeftijd:

Teef roze: 1000 gram
Reu blauw: 1035 gram
Teef geel: 1070 gram
Teef oranje: 868 gram
Reu groen: 1105 gram
Reu rood: 1175 gram
Reu paars: 954 gram
Teef lila: 952 gram